บทที่ 9 ตอนที่ 8: แดนอิสระ

ตอนที่ 8: แดนอิสระ 

รถม้าขนเสบียงของกองคาราวานหอปรโลกเคลื่อนตัวผ่านพ้นแนวชายแดนแคว้นเว่ยเข้ามาลึกหลายสี้ ทิวทัศน์สองข้างทางแปรเปลี่ยนจากผืนป่าทึบและภูเขาสลับซับซ้อน เป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาลและเมืองการค้าชายแดนที่คึกคัก ผู้คนแต่งกายด้วยชุดชนเผ่าและภาษาที่แตกต่างออกไปจากนครหลวงอย่างสิ้นเชิง ที่นี่... ไร้ซึ่งอำนาจของหอเงา ไร้ซึ่งเงื้อมมือของจอมอ๋องทมิฬ และที่สำคัญที่สุด คือความเป็นอิสระที่มู่หรงหนิงอันโหยหามาตลอดสามปี

ภายในเรือนพักรับรองของหอปรโลกประจำเมืองชายแดน หนิงอันกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ นางล้างคราบขี้ผึ้งและผงยาที่พรางใบหน้าออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องและใบหน้างดงามหมดจดดั่งเดิม ดวงตากลมโตทอประกายความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด นางจัดแจงถอดผ้าพันแผลที่รัดหน้าอกและหน้าท้องออก เพื่อให้ทารกน้อยในครรภ์ได้รับอากาศและการไหลเวียนของโลหิตอย่างสะดวก

"ฟู่ว..." หนิงอันพ่นลมหายใจยาว นางหยิบเข็มเงินขึ้นมาฝังกระตุ้นจุดชีพจรเพื่อขับพิษยาพรางชีพจรออกจากร่างกาย ทันทีที่เข็มเล่มสุดท้ายถูกดึงออก ชีพจรที่เคยเต้นอ่อนแรงก็กลับมาเต้นเป็นจังหวะลื่นไหลและมั่นคงอีกครั้ง

ชุยจู๋เดินยกชามน้ำแกงสมุนไพรบำรุงครรภ์เข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง "คุณหนู ในที่สุดเราก็ปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ! เมืองนี้กว้างใหญ่และอยู่ไกลถึงแคว้นเว่ย ต่อให้หอเงาเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่มีทางตามมาพบเราที่นี่แน่นอน"

หนิงอันรับชามน้ำแกงมาจิบช้าๆ นางไม่ได้วางใจอย่างที่สาวใช้ว่า "ความปลอดภัยในโลกนี้เป็นเพียงสิ่งชั่วคราว หลิงเทียนซูไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ ยิ่งเราหลบหนี เขายิ่งต้องตามล่าเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของจอมอ๋อง"

ขณะที่นางกำลังจะดื่มน้ำแกงคำที่สอง ประตูห้องก็ถูกเคาะเบาๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของอู๋หมิงที่ก้าวเข้ามาในชุดพ่อค้า สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดเล็กน้อย

"ข่าวกรองจากสายลับที่หน้าด่านเพิ่งส่งม้าเร็วมาถึง" อู๋หมิงเอ่ยเข้าประเด็นทันที "หลังผ่านด่านตรวจมาได้ไม่ถึงครึ่งวัน หลิงเทียนซูนำกำลังองครักษ์ส่วนหนึ่งบุกเข้าตรวจค้นค่ายโจรหุบเขาคนโฉดและศาลเจ้าถู่ตี้กงที่พวกเราพัก คาดว่าป่านนี้เขาคงรู้แล้วว่าเจ้าปลอมตัวเป็นบุรุษและใช้ยาพรางชีพจรตบตาเขาที่หน้าด่าน"

หนิงอันวางชามยาลง แววตาคมกริบขึ้นมาทันที "เขารู้ตัวเร็วมาก สมกับเป็นจอมทัพผู้ไร้พ่าย..."

"ใช่ และตอนนี้ เขาสั่งปิดประกาศจับทั่วทุกเมืองชายแดน แม้จะไม่ระบุชื่อของเจ้าตรงๆ แต่มีรูปพรรณสัณฐานของสตรีตั้งครรภ์ที่มีความรู้ด้านการแพทย์ และตั้งค่าหัวไว้สูงลิบลิ่ว นอกจากนี้ เขายังส่งหน่วยล่าสังหารฝีมือดีที่สุดออกกระจายกำลังไปยังแคว้นรอบข้างแล้วด้วย" อู๋หมิงจ้องมองนาง "ดูท่า... เขาไม่มีวันปล่อยให้เจ้าเป็นอิสระแน่"

หนิงอันแค่นยิ้มหยัน ความหวาดกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเคียดแค้นที่ลุกโชนในอก "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมไลล่านี้มากนัก ข้าก็จะเล่นกับเขาให้ถึงที่สุด" นางเงยหน้าขึ้นสบตากับอู๋หมิง "ท่านผู้นำอู๋หมิง ข้าคงต้องขอพึ่งพิงฐานที่มั่นของหอปรโลกที่นี่ต่ออีกสักระยะ และเพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะช่วยท่านปรับปรุงสูตรยาถอนพิษและขยายเครือข่ายโรงหมอให้หอปรโลกใช้เป็นฉากหน้าในการหาข่าว ดีหรือไม่เล่า"

อู๋หมิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ข้อเสนอนี้มีแต่ได้กับได้ สตรีผู้นี้ไม่เพียงแต่มีความรู้ล้ำเลิศ แต่ยังมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล การร่วมมือกับนาง อาจเป็นกุญแจสำคัญในการโค่นลอำนาจหอเงาในอนาคต

"ตกลงตามนี้" อู๋หมิงพยักหน้ารับ "ที่นี่เจ้าปลอดภัย จงพักผ่อนและดูแลครรภ์ให้ดี ส่วนเรื่องอื่นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหอปรโลก"

ณ เมืองผิงเหยา ฝั่งแคว้นต้าฉิง

บรรยากาศภายในจวนรับรองของทางการมาคุจนแทบหายใจไม่ออก หลิงเทียนซูนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาดุดันจ้องมองชามยาพรางชีพจรและเข็มเงินขนาดเล็กที่องครักษ์เงาเก็บกู้มาจากศาลเจ้าร้าง

ภาพเหตุการณ์ที่หน้าด่านตรวจผุดขึ้นมาในหัว เด็กหนุ่มป่วยไข้ที่กระอักเลือดใส่รองเท้าของเขา... สายตาดำขลับคู่นั้น...

"โง่เง่าที่สุด!" หลิงเทียนซูกำมือทุบโต๊ะไม้จนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นางยืนอยู่ตรงหน้าข้า นางใช้เข็มสกัดจุดและยาพรางชีพจรหลอกตาข้า แต่มันสมองโง่เง่าของข้ากลับปล่อยให้นางเดินผ่านประตูเมืองไปต่อหน้าต่อตา!"

ความเจ็บใจและความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาในอก จอมอ๋องผู้ไม่เคยพลาดท่าให้ใคร กลับถูกสตรีที่ตนมองว่าหยั่งไม่ถึงตบหน้าเข้าอย่างจัง

"ท่านอ๋อง..." นายกองหอเงาคุกเข่าตัวสั่น "สายข่าวรายงานว่าร่องรอยของพวกมันมุ่งหน้าสู่แคว้นเว่ยแล้ว จะให้พวกเรานำกำลังบุกข้ามแดนไป..."

"ไม่ต้อง!" หลิงเทียนซูยกมือขึ้นขัด น้ำเสียงของเขากดต่ำเยือกเย็นจนน่ากลัว "แคว้นเว่ยไม่ใช่ดินแดนของเรา หากยกกำลังทหารบุกเข้าไปย่อมกลายเป็นสงครามระหว่างแคว้น"

เขาลุกขึ้นยืน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้อง นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความกระหายการเอาชนะ

"ในเมื่อกรงทองกักขังนางไว้ไม่ได้... ข้าก็จะเดินทางไปพังทลายโลกภายนอกของนางด้วยมือของข้าเอง" หลิงเทียนซูสะบัดชายเสื้อคลุม "เตรียมราชรถและองครักษ์ลับ ข้าจะเดินทางไปแคว้นเว่ยเป็นการส่วนตัว... มู่หรงหนิงอัน จงซ่อนตัวให้ดีเถิด เพราะการตามล่าที่แท้จริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!"